اخذ به شفعه

در حقوق مدنی اخذ به شفعه تنها موردی است که با بودن مالک در قید حیات،دیگری می تواند ملک او را بدون موافقتش تملک کند، بدین جهت قانون  مدنی آن را پس از عقود که سبب تملیک ارادی می باشد بیان نموده است و حال آنکه از نظر سهولت در ترتیب و تنظیم قانون نویسی مقتضی آن بود که اخذ به شفعه در فصل بیع بیان شود،زیرا فقط در بیع جاری می گردد و از ملحقات آن به شمار می رود.

شفعه به چه معناست؟

شفعه بر وزن فعله(به ضم فاء) در لغت به معنای جفت قراردادن چیزی را با چیزی دیگر گویند.

اصطلاح حقوقی از معنی دور نیفتاده،زیرا در اصطلاح شفعه عبارت از تملک حصه ی فروخته شده شریک به وسیله ی شریک دیگر می باشد.

ماده808 ق.م می گوید:

هرگاه مال غیر منقول قابل تقسیمی بین دو نفر مشترک باشد و یکی از دو شریک حصه ی خود را به قصد بیع به شخص ثالثی منتقل کند،شریک دیگر حق دارد قیمتی را که مشتری داده است به او بدهد و حصه ی مبیعه را تملک کند. این حق را حق شفعه و صاحب آن را شفیع می گویند.

اخذ به شفعه از احکام استثنائی است زیرا طبق اصل حقوقی نمیتوان ملکی را از مالکیت کسی بدون موافقتش خارج نمود.

واحد تحریریه گروه وکلای دادیار
مشاوره حقوقی رایگان با وکیل ملکی ۴۴۳۳۵۳۵۸_۰۲۱

Share